Þegar ég fylgist með því sem er að gerast á Íslandi í dag og á ég þá ekki síst við niðurskurðaraðgerðir síðustu vikna þá verður mér ósjálfrátt hugsað til Naomi Klein. Þar fer afar merkileg kona sem sagði strax í haust að þeir, og vísar hún þar til valdhafa Bandaríkja Norður-Ameríku, myndu ekki læra af þessu ástandi heldur fremur nota tækifærið og keyra í gegn hugmyndafræði nýfrjálshyggjunar í skjóli kreppu. Ég er ekki frá því að hún hafi haft eitthvað til síns máls. 

Fyrir tveimur dögum var því spáð að ríkisstjórn Íslands væri að fara... í gær fengum við skilaboð um kosningar í maí. Ég velti fyrir mér þessum fréttum og því hvort að þetta væri búið... væri nú ekki lengur ástæða til að halda áfram að láta eitthvað í sér heyra... væri markmiðinu náð; er nú kominn tími á að setjast aftur upp í sófa og hygge sig undir teppi?

Við höfum sannarlega fengið sönnun þess síðustu daga hverju mótstaða og samstaða getur áorkað og því að samfélags- og réttlætiskennd blundar sterkt í okkur eyjabúum. Eftir margra vikna mótmæli er loks búið að lofa okkur kosningum; enda orðið löngu ljóst að það var í raun ekki bara brot þjóðarinnar sem mótmælti eins og margir hafa haldið fram. Um sextíu prósent hafa stutt mótmælin og hræringar í fylgi pólitísku flokkanna hafa nú líklega sína sögu að segja.   

Eftir nokkra umhugsun áttaði ég mig þó á því að fyrsta skrefið hefði ekki verið tekið nema til hálfs og að enn væru þau mörg eftir. 

Stjórnin sem vildi ekki fara, er ekki farin.... krafan hefur verið sú að ríkistjórnin víki.....hefur sú krafa eitthvað breyst í ljósi atburða síðustu daga?.... Enn stendur eftir að draga þá til ábyrgðar sem það eiga skilið og greiða úr þeim litlu og stóru hnútum sem eru á þessu pólitíska peningaflækta neti sem hefur verið riðið hér . Enn á eftir að finna smugur til að leita réttlætis fyrir einstaklinga og fjölskyldur sem hafa jafnvel misst allt sitt. Ég er svo alltaf að vona að einhverjum detti í hug að athuga möguleikana á því að taka ekki skilyrt lán frá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum.....og enn á eftir að skoða stjórnarskránna. Það þarf að kjósa, og þó svo virðist sem við sitjum uppi með óbreytt flokkakerfi enn um hríð þá auðvitað vonum við að ný andlit og uppstokkun eigi sér stað. Ég held þó ekki niðrí mér andanum varðandi það. Við þurfum að gæta þess að ný ríkisstjórn komi inn og standi frá byrjun klár á því að ábyrgð og gegnsæi skal vera í farteskinu í þetta skiptið. Enn þarf að standa vörð um grunnstoðir samfélagsins og þar þarf landsbyggðin ekki síst að þjappa sér saman ef hún vill ekki standa eftir skugginn af sjálfri sér eftir örfá ár.

Nú ríður á að halda göngunni áfram. Kveða í kór aftur og aftur þangað til einhver einhversstaðar heyrir hvað sagt er – við stöndum vörð um það samfélag sem við viljum búa í og látum ekki sannfæra okkur um að engar aðrar leiðir séu færar

Fólk þarf að hafa vinnu- nú koma tímar sem kalla á að hlustað sé á hugmyndir allra, hversu nýstárlegar og furðulegar sem þær kunna að hljóma í fyrstu, því það eru nýjar hugmyndir, eða þær gömlu sem hent var í ruslið vegna þess að þær stóðust ekki gróðakröfur, sem við þurfum á að halda. Reynum að muna að við erum skapandi, dugleg og óhrædd við að prófa. Virkjum reiðina til góðra verka. 
Ég, fyrir mína parta ætla að leggjast í mjög ítarlega sjálfsskoðun og velta því fyrir mér hvort og þá með hvaða hætti ég ætla að taka þátt í virku aðhaldi og vinna að því að skapa samfélag sem ég vil búa í. Ég fyrir mína parta þarf að reyna að hafa áfram augun á boltanum. Ég fyrir mína parta þarf að muna að markmið okkar er auðvitað að standa uppfrá þessum ósköpum öllum sterkari en fyrr, og trúa því að við munum á endanum ná því markmiði. Höldum nú áfram!

Ég spurði 16 ára son minn núna áðan hvað honum fyndist um þetta kreppuástand eins og það er í dag og honum fannst það bara alveg glatað. Gleymum ekki aðalástæðunni fyrir því að við stöndum hér í dag og gætum þess að börnin okkar verði ekki ofurseld glataðri hugmyndafræði.